Fotograferen is één van mijn hobbies. Elke week publiceer ik in dit blog een foto van mezelf. Ik geef daarbij aan wat de aanleiding van de foto was, of wat mij zo treft in het plaatje. Vanuit de foto leg ik de link met mijn activiteiten en werkzaamheden van die week. Veel lees- en kijkplezier!

En als je wilt reageren (wat ik erg leuk vind), gebruik dan het e-mailadres onder in de balk.

katjes komen uitOkay, toegegeven, het is vrij voorspelbaar. Een foto van uitbottende katjes. Maar het is ook zo genieten in de natuur afgelopen week. Dagen achter elkaar zon met een oplopende temperatuur van wel 20 graden. En dat betekent dat hét teken van het voorjaar er weer is: voor mij is dat de magnolia van de buren die in bloei staat. En dat duurt maar heel kort. Doordat ik twee dagen weg was afgelopen week, had ik het uitkomen van de magnolia bijna gemist. Voor Trudy is hét teken van het voorjaar de katjes die uitlopen. Vandaar bovenstaande foto van vorig jaar, ook begin april genomen.

old soldiersOld soldiers never die, they just fade away. Daar moest ik aan denken, bij het maken van deze foto. Het waxinelichtje dat het niet meer trekt en dooft. Beroemde woorden van deAmerikaanse vijfsterrengeneraal McArthur bij zijn afscheid van het Congres. Woorden waar een enorme kracht in zit. In ieder geval voor mij. Ik kan niet goed aanduiden waar die aantrekkingskracht in zit. Toch maar even een poging om dat te ontdekken. Zit hem dat in het onsterfelijke of in het langzaam verdwijnen?

shadow 2Het was vlak voor de voorjaarsvakantie - hoe lang lijkt dat inmiddels al weer geleden. De eerste tekenen van het voorjaar begonnen te komen (zoals de knoppen uit mijn vorige blog). En een paar dagen later het eerste lentezonnetje, dat de schaduw vooruitwierp van een nieuw jaargetijde. Vier weken later hebben we zelfs bij Koninklijk Besluit rokjesdag gevierd en is daarmee de lente officieel. De schaduw die de voorjaarsstralen op onze luxaflex projecteren werpen ook hun schaduw vooruit naar werk dat wacht: het snoeien komt er weer aan. 

knoppen in februariZelden zoveel reacties op mijn blog gehad als na die van vorige over de telefoonperikelen en hoe de bureaucratie zijn intrede doet als je klachten heb. Een week later kan ik zo weer een heel epistel vullen. Maar gisteren kreeg ik het verzoek of ik bij iemand die een zware week heeft gehad via mijn blog even wat positiviteit wilde inbrengen. Nou, met plezier. Kijk maar even naar de foto en dat is in één keer gelukt: ls dat geen optimisme teweeg brengt! Genomen jl. donderdag (we noteren 16 februari), in het strookje tussen de buren en ons. Ik stond verbaasd om na die wekenlange kiezelharde vrieskou, terwijl het ijs in de sloten nog niet weggedooid is, alweer knoppen in de struiken te zien. En werd direct geraakt door de kracht die dit representeerde.

kastje en muurEven niet veel vrolijkheid vandaag. Maar een aanklacht tegen de bureaucratie. Bureaucraziek! Op de foto iets heel kleins en iets heel onschuldigs datvoor heel veel ergernis zorgt. Mijn SIM-kaart, in het schitterende winterzonlicht - dat dan weer wel. Ik ben in conclaaf met Vodafone en HTC over mijn nieuwe HTC Sensation. En dat overleg metde partijen duurt nu vanaf het moment dat ik het toestel heb zo'n twee maanden geleden. Als de mensen in de Vodafone winkel je al bij je naam gaan noemen, is er natuurlijk iets stevigsaan de hand. En als het callcentre van HTC drie keer hetzelfde aan je bevestigt om maar zeker te weten dat er dit keer niets fout gaat, dan is er natuurlijk iets flink mis. Als de afdeling klantenservice gezegden over bomen en bos gaan bezigen (en dan - grrrrr - ook nog verkeerd om), lijkt iets van besef door te dringen dat dit wel een hele ingewikkelde casus aan het worden is. Maar laten we bij het begin beginnen.

Ruben als pionierWat een weer! Vanmorgen in alle vroegte er met zoon en hond op uitgetrokken om te genieten van de witte wonderwereld. Zeldzaam mooi. Die knalharde vrieskou, de zon die in staat is om van de sneeuw in de bomen kristallen te maken, die zachte wollen deken over alles heen - schitterend. In de mist die ons af en toe omringde, hingen minuscule ijspegeltjes te schitteren in de zon. Wonderbaarlijk!  Mooi om ook de eigenschappen van Ruben terug te zien in ons rondje. Want zonder schroom stapt hij bij de kolk het ijs op. Even testen en gaan! De pionier!

knallenJa, om eerlijk te zijn ben ik er apetrots op. En is het moment gekomen om de duurste champagne die in huis is te laten knallen. Met bijna live foto's - zojuist gemaakt door Ruben. Mijn website is de lucht in! Eindelijk kan ik worden gevonden, eindelijk kan ik me profileren, eindelijk stroomt het werk binnen... Als je het wat kritisch benadert kun je je afvragen waarom ik eigenlijk zo blij ben. Zo knap is het niet dat je er viereneenhalf jaar zelfstandigheid aan wijdt om tot aanwezigheid op het web te komen. Maar een kniesoor die daar op let. Als je een feestje viert, hoef je toch niet per sé op het feest zelf al de lessons learned te verzamelen!

tv toren Begin januari met het gezin heerlijk in Berlijn geweest. Fantastische stad én indrukwekkende stad. Op de foto één van symbolen van het communistische Oost-Duitsland, de Fernsehturm op de Alexanderplatz. 368 meter hoog, met een uitzicht platform op 200 meter. Begonnen als prestigeobject en geworden tot toeristische attractie. Inclusief vier Zwollenaren die hun ogen uitkeken. En die ook hun ogen en oren uitkeken bij de beelden en verhalen van fascistische onderdrukking en communistische overheersing. Regimes gebaseerd op macht.

Macht is natuurlijk ook in het bedrijfsleven een bekend gegeven. Nu gaat het me alleen niet om de macht en de machtsbeoefenaars. Later misschien een keer. 

sniffJe kunt er niet om heen, de laatste twee weken. Zandzakken voor de deur! Het water komt. Op de foto zie je beelden van een jaar terug, toen er ook grote wateroverlast was. Bizar vond ik het om te zien dat slechts een paar weken het waterpeil op deze zelfde plek meer dan twee meter gezakt was. Maar op het moment dat het water zo hoog staat, is de imposante kracht van water ook ineens heel dichtbij. In één keer voelde ik wat het betekent als zo'n watermassa in beweging komt met zijn nietsontziende en allesvernietigende kracht.

hoog waterDeze foto - genomen half november aan de Milligerplas in Stadshagen - deed mij denken aan een verhaal dat ik hoorde in het kader van duurzaamheid. Ik was met een goede kameraad twee dagen op stap in een programma dat ging over duurzame inzetbaarheid van medewerkers enmiddelen. We zaten in de bus, bij te komen van het zeer inspirerende bezoek aan het Wereld Natuurfonds. Het duurzame gebouw van het WNF is ontworpen door architectenbureau Thomas Rau. Rau werkt volgens de principes van cradle to cradle: alles wat je aan materialen gebruikt moet je kunnen hergebruiken. Dit bracht mijn vriend tot het vertellen van het volgende voorbeeld van cradle to cradle. In China is het op het platteland de gewoonte om je gasten uit te nodigen voor de maaltijd en vervolgens volledig vet te mesten. Dat mesten wordt heel letterlijk genomen.