Fotograferen is één van mijn hobbies. Elke week publiceer ik in dit blog een foto van mezelf. Ik geef daarbij aan wat de aanleiding van de foto was, of wat mij zo treft in het plaatje. Vanuit de foto leg ik de link met mijn activiteiten en werkzaamheden van die week. Veel lees- en kijkplezier!

En als je wilt reageren (wat ik erg leuk vind), gebruik dan het e-mailadres onder in de balk.

smile in sneeuwHij is van een paar weekjes geleden, maar te mooi om te laten passeren. Terwijl heel Nederland smachtte naar de intrede van de lente, die door stevig winterweer werd opgehouden, was er bij mij voor de deur iemand die er de lol wel van kon inzien. Prachtige eigenschap natuurlijk: always look at the bright side of life. Hoezo flauw van de winter, hoezo te lang vorst, hoezo problemen met opnieuw sneeuw, hoezo zat van april die doet wat ie wil? Gewoon genieten van wat elke dag te brengen heeft. En er in ieder geval op een originele manier tegenaan kijken. Wat een attitude! Het gaan verder dan alleen maar optimist zijn. Het doet me denken aan

narcisTsja, als het buiten maar winter blijft, halen we het voorjaar toch gewoon naar binnen. In kleuren, in geuren, in vormen, in aantrekkelijkheid. Mijn blik werd van de week getrokken door de narcissen op tafel. Wat een fantastisch gecomponeerde bloem. Elk facet klopt. In samenhang met elkaar. Felheid en zachtheid gecombineerd. Met - als de bloem zich geopend heeft - de kern zichtbaar. Dat is toch ongelooflijk. Komt alle kracht en schoonheid uit die kern? Of is juist alle aantrekkelijkheid gericht op dit hart? Ik weet het niet - ik ben wel onder de indruk. Maar eens aan de bedenker van de narcis vragen... Bij meerdere bloemen geldt volgens mij dat in de kern het voedsel zit: bijen en vlinders storten zich erop. Het episch centrum als voedzame bron. Mooi gevonden! Het is

verlangen naar de zomerHet weekend na de voorjaarsvakantie had mijn vrouw deze foto als achtergrond van het bureaublad van de computer geïnstalleerd. En dat was wel heel treffend. Na lange weken van kou, sneeuw en ijs komt dat moment: zin in het voorjaar. Het mag nu wel beginnen! Behoefte aan andere tijden. En de foto - al weer een jaartje oud - reflecteert dat verlangen. Zoals op de foto. Zin in strelende stralen van de zon. Dromen van dobberen op de golven. Wind, water, wolken. Of zoals buiten. Verlangen naar ontbottende natuur, naar bloesem, naar groen. De dieren weerspiegelen deze week dat verlangen ook. Springende koeien op het journaal, het eerste lammetje in de wei, knuffelende futen in de sloot. Mooi ook

ijsbloemenHeb jij dat nou ook? Dat je 's morgens vroeg de deur uit stapt om naar je eerste afspraak te gaan en dat je dan ineens overweldigd wordt door de schoonheid van wat je aantreft? (ja, ja, uiteraard heb ik dat als eerste als ik 's morgens wakker word) Dat had ik vlak voor de voorjaarsvakantie. Ik wilde instappen en werd opeens getroffen door het tafereel op het dak van mijn auto. Wat een wonderschoon samenspel van vorst, wind, vocht en zon! Ijsbloemen (of een ijswaaier eigenlijk) op het dak mijn auto - ik kan niet herinneren dat ik dat eerder heb gezien. Vroeger wel op het raam en daar kon ik gebiologeerd naar kijken. En nu ook naar dit kadootje op de vroege ochtend. Meteen terug in huis, camera pakken en zoeken naar hét samenspel. Ik kwam er zelfs te laat door op mijn afspraak (sorry nog Freek-Jan). Het bruggetje vanuit het samenspel

ijsselcentraleHij wordt van lelijkheid weer mooi! Het is weer een dik half jaar geleden dat ik de foto heb genomen, maar elke keer als ik er langs rijd, treft me weer het beeld van de vergane glorie van de IJsselcentrale. Als ik me niet vergis, wordt hij binnenkort ook buiten gebruik gesteld. Even checken en jawel hoor. Fraai verwoord staat daar dan op Wikipedia: de laatste eenheid is in 2012 in diepconservering gegaan. Hij gaat vrij vroeg met pensioen: na dertig jaar. Bedankt voor bewezen diensten (alhoewel: zou dat gebeurd zijn?) en bij het grof vuil gezet. Binnenkort zal de centrale dus wel worden afgebroken. Het is een thema dat in mijn gesprekken van deze week nogal eens langskwam.

buizerdAlle buizerds zijn ook hetzelfde. Als je in vliegende vaart aan ze voorbij scheurt, kijken ze je verwaand aan vanaf een paaltje. Maar zodra je in de buurt komt, vliegen ze weg. Daarom was ik erg blij een aantal weken geleden (vlak voor het invallen van de kou) dat ik dit exemplaar wel wist te vereeuwigen. It's all in the family. Dat geldt ook voor mezelf. Mijn oudste broer Wim tipt mij regelmatig over onderwerpen (zoals deze) en stuurt daar zelfs foto's bij. Mijn andere broer Erik is vast corrector van mijn blogs. Onmiddellijk na publicatie krijg ik van hem de tik- en taalfouten door. 

 

nalatenschapIk geef toe, het is in scene gezet. Maar al een tijdje wilde ik een blog schrijven over impact en dan is het weer van afgelopen week natuurlijk wel een kadootje. En dus dacht ik: schieten die plaat. Prachtig dat winterse weer. Met aan het eind van de dag van dat wonderlijk blauwgrijze, violette licht waarbij het lijkt alsof de sneeuw ook oplicht. Dat vond ik als klein jongetje al heel fascinerend. Net zoals het urenlang voor het raam kijken naar sneeuwvlokken die maar beneden dwarrelen. En dan één vlokje op het oog hebben en zo lang mogelijk volgen. Hoeveel indruk één sneeuwkristal daarmee kan maken. En - gegeven de foto - hoe belangrijk het is om een indruk achter te laten.

GeneveEen paar maanden geleden was ik drie dagen in een klooster in Egmond. De foto is weliswaar niet daar genomen - ik had mezelf namelijk op een mediavasten gezet - maar straalt wel dezelfde sfeer uit als in het klooster: rust, ruimte, tijd. Dat was precies wat ik die drie dagen daar tegenkwam. Rust, ruimte, tijd. En, wat ik heb ervaren in het klooster, geldt ook voor het leven én het werk: ruimte geeft ruimte, rust geeft rust. Dat klinkt als een dooddoener, maar in mijn (coachings)werk kom ik erachter dat het bepaald nog geen automatisme is.

lieve vredeSinterklaas heeft de Kerstman toch maar mooi verslagen dit jaar. Een witte pakjesavond in plaats van een witte kerst. Hoe oogstrelend kan het zijn. Donderdagmorgen had ik mijn eerste afspraak wat later op de dag. Nadat mijn eigen luikjes open waren, konden ook de luikjes naar de wereld open. Een klant had mij - ruw gestoord in mijn op gang komen - al even getipt dat het vanaf zeven uur was gaan sneeuwen. En wat een prachtig winterlandschap om ons heen. Een laagje wit over alles kleurde de dag. Het zonlicht kwam daar traag strelend over heen. Wat een prachtig vredige sfeer, wat een rust straalde het winterdek uit. Het was gewoon zonde om aan het werk te gaan. Maar dat was wel de harde werkelijkheid. Gewoon aan het werk.

verbindingNaar aanleiding van mijn blog van vorige week over angst en het gebrek aan vertrouwen werd ik getipt om mijn volgende blog over de sleutel tegen angst te schrijven: verbinding. En dat doe ik met plezier. Naar aanleiding van een foto van begin dit jaar. Ik zou een quiz uit kunnen schrijven wat ik hier gefotografeerd heb. Volgens mij kom je daar nooit uit. Ik heb in ieder geval vol fascinatie staan kijken naar wat ik hier zag. De foto is genomen in Berlijn. Dit is een deel van de Muur, bezaaid met stukjes kauwgom. En ja, kauwgom verbindt. Maar meer dan de chemische reactie tussen de stoffen van kauwgom (geen verstand van) en het beton van de muur, is er een onderliggende verbinding tussen de mensen die de stukjes kauwgom hebben geplakt. Overigens is er ook onderlinge verbinding tussen de mensen die de muur hebben geplaatst. Maar die verbinding is gebaseerd op macht om daarmee angst te creëren. Het optimistische aan de verbinding tussen de kauwgomplakkers is dat deze gebaseerd is op hoop.