leeg specht holletjeAfgelopen week liep ik met een klant door het prachtige bos van Landgoed Ugchelen. En op het eind van een bospad kwam er uit een gat in een boom een continu aanhoudend piepend geluid. Nog nooit eerder gehoord! Bijzonder bijzonder! Vanuit het onzichtbare nest in de holle boomstam liet de kroost van zich horen. En hoe! Het klonk als een compleet concert. Met open mond hebben we staan luisteren. Bij goed onderscheiden van de verschillende pieptonen dachten wij vier of vijf verschillende spechtjes te horen. En moeder specht bleef weg, vermoedelijk omdat wij op korte afstand van het onderkomen van de familie specht al een hele tijd stil hadden gestaan bij een indringend probleem dat op dat moment de aandacht vroeg. Dat heb ik al eerder meegemaakt: een specht die zich betrapt voelt

en wegblijft bij zijn holletje. Dat is bijgaande foto, van vorig jaar. Ik heb die foto toen uit frustratie genomen, om te 'bewijzen' dat ik een (relatief zeldzame) zwarte specht had gezien. Beetje kinderachtig, maar toch. Die foto komt nu goed uit bij deze blog!

De link naar de praktijk van alle dag is natuurlijk snel gelegd. In hoeveel organisaties komt het niet voor dat de medewerkers snakken naar aandacht. Hun uiterste best doen om hun idee├źn voor het voetlicht te brengen of hun klachten te spuien. Om een klein stukje spotlight op te vangen dat compleet gevuld is door de narcistische leider. Graag een keer een compliment willen, de ruimte om fouten te maken. Gehoord willen worden.

Uiteraard kennen we het fenomeen van medewerkerstevredenheidsonderzoeken. Niks mis mee en absoluut aan te raden. Ik ben nog altijd trots op de scores van de laatste onderzoeken van 'mijn' unit binnen KPMG. Prachtig als je zorg en aandacht voor je mensen ook vertaald ziet worden in de resultaten van een METEO. Echter, zo'n enquete verbloemt natuurlijk ook veel. Hoe eerlijk is iedereen? En bovenal: hoe serieus worden de uitkomsten genomen? Als het hebben van een tevredenheidsonderzoek het doel is geworden en niet meer het middel om daadwerkelijk te verbeteren: stop ermee! En laat ik dan gelijk maar de klantevaluaties op dezelfde hoop vegen. Als die niet gericht zijn op verbetering van de dienstverlening, op het principe van de lerende organisatie, maar op het kunnen afvinken van de procedures: stop ermee! Ik kan er geïrriteerd van raken. Vermoedelijk gevoed door de verkeerde en afschrikwekkende voorbeelden die ik heb gezien.

Terwijl al meer dan tien jaar geleden mij uit het gedachtegoed van EFQM/INK duidelijk werd dat de meest effectieve managementmaatregel met afstand is: management by walking around. Hoe moeilijk kan het zijn! Gewoon rondlopen. En daarmee zaai je succes! Het duurde even voordat ik het doorhad. Zoals Cruijff al zei: je gaat het pas zien als je het door hebt.

 

Management by walking around. Rondlopen, vriendelijke glimlach, praatje maken, aandacht geven, belangstelling tonen, interesse laten blijken, voortgang bespreken, feedback geven, fouten analyseren, feedforward bepalen, uitdaging meegeven, schouderklopje uitdelen, grapje maken, meeleven, meehuilen, commentaar vragen, dialoog aangaan, kritiek organiseren en zoeken, motiveren, inspireren. Leuk eigenlijk dat ik dat inmiddels in (een deel van) mijn werk in praktijk mag brengen, tijdens de wandelcoaching. Zoals afgelopen week. Toen liep ik met een klant door het prachtige bos van Landgoed Ugghelen.