JtBEen paar weken geleden was Jan ten Bloemendal jarig. Bijgaand de foto waarin hij vol trots een jaartje ouder is. Hij vergastte mij en een goede vriend van mij op overheerlijke tompoucen. Waarom dit zo bijzonder is? Jan is de bekendste zwerver van Zwolle die het via de media (een TV-programma als Man bijt Hond en de wakkere Telegraaf) zelfs tot landelijke bekendheid heeft geschopt. Hij leeft in de dagopvang en in zijn rolstoel ogenschijnlijk een leven van afhankelijkheid. Waarom aandacht voor Jan in deze blog? Omdat Jan een ongebreidelde optimist is en ons allen - in ieder geval mij - tot voorbeeld strekt.

Ik vind het elke keer bijzonder om te zien hoe Jan in het leven staat. Hij is de geestelijke vader achter de daklozenmarathon en het daklozenzaalvoetbaltoernooi. Inmiddels heeft hij een eigen stichting, waarin hij nog veel meer van zijn woeste ideeën kan realiseren. De diepste drijfveer van Jan is om mensen, die het slechter hebben getroffen dan hij, een beter leven te bezorgen. In het kader van zijn stichting zijn dat zwerfjongeren. Zijn droom is een samenleving waarin iedereen aan elkaar verbonden is. Ik vind het bewonderenswaardig dat Jan zich niet blindstaart op zijn eigen (geloof me, ook niet al te rooskleurige) situatie, maar zich inzet voor anderen. Wat een levenskracht zit hierin. Stel toch eens voor dat Jan in het verleden betere keuzes had gemaakt: wat voor fantastische carrière en leven zou hij wel niet hebben gehad?

Hoe anders kom ik dat in het bedrijfsleven vaak tegen. Daar kunnen mensen (in een ten opzichte van Jan uiterst bevoorrechte positie) zich verliezen in de omstandigheden. Alles overkomt hen. Laatst hoorde ik iemand hen typeren als de oude mannetjes uit de Muppets. Hoe treffend! Zittend op het balkon, commentaar op alles en iedereen, maar erin stappen... ho maar. Veranderdeskundigen en programmamanagers verdienen er goed geld aan, maar och... wat triest.

Zoals de Franse filosoof Alain al zei: Pessimisme is een kwestie van humeur, optimisme van wilskracht. Wat zou er in het bedrijfsleven gebeuren als iedereen de insteek had van Jan ten Bloemendal. Positief, kansen zien voordat ze zich aandienen, in beweging blijven, proactief zijn, in alle omstandigheden ideeën generen. Kortom, de regie houdend op je eigen leven en op je eigen werk. Wat een bruisende organisaties zouden we hebben, wat een energie stroomt er door de gangen, wat een inspiratie golft er door de vergaderzalen. Onmogelijk? Leg dat aan Jan ten Bloemendal maar eens uit!