Fotograferen is één van mijn hobbies. Elke week publiceer ik in dit blog een foto van mezelf. Ik geef daarbij aan wat de aanleiding van de foto was, of wat mij zo treft in het plaatje. Vanuit de foto leg ik de link met mijn activiteiten en werkzaamheden van die week. Veel lees- en kijkplezier!

En als je wilt reageren (wat ik erg leuk vind), gebruik dan het e-mailadres onder in de balk.

paaltjeJe zult begrijpen dat tijdens mijn wandelcoaching al mijn aandacht is gericht op mijn klant en ik volledig gefocust ben op issues, verdieping en verandering. Af en toe valt mijn oog tijdens het werk op mijn omgeving en neem ik iets bijzonders waar. Meestal is dat een tafereeltje van dieren in actie, maar soms is het iets dat te fotograferen valt. Zoals bijgaande foto. Genomen bij een wegopbreking bij het Hoornse Meer in Groningen. Vanwaar mijn verbazing?

Nou, deze aankondiging had ik allereerst nog nooit eerder gezien en ten tweede was er behalve dit bord geen paal te zien. Het bord stond zogezegd voor paal. Het paste wonderwel uitstekend in het thema dat op dat moment in de coaching aan de orde was. En een thema dat ik ook bij teamsessies en bij verandertrajecten tegen kom. Communicatie!

Briljant eigenlijk. Ik zeg wat ik ben: paaltje. Ik zou willen dat er in bedrijven net zo helder geformuleerd wordt als op het verkeersbord. Waar maak je mee, dat zo expliciet gemaakt wordt wat iedereen maar als gegeven aanneemt? Gewoon helder maken wat je bedoelt.

Ik definieer heldere communicatie wel eens als zo dicht mogelijk langs elkaar heen praten. Traditioneel leer je dan dat er een zender is en een ontvanger en dat er ruis kan ontstaan. Erg behulpzaam, maar het leert niet veel verder dan wat je dagelijks om je heen al waarneemt. Voor mij zijn twee dingen belangrijk bij communicatie: intentie en interpretatie.

Wat is je intentie met wat je zegt? Wat bedoel je te zeggen? Nu is het een beetje overdreven om dit bij elk woord te doen. Maar het helpt wel. Neem de foto. Is het de bedoeling om duidelijk te maken dat het bord aan een paaltje zit? Of wil het bord ons waarschuwen voor een mogelijk gevaarlijk obstakel (zoals in een loopgroep naar elkaar gebeurt)? Als we de bedoeling achter de communicatie kennen, wordt het al gemakkelijker te begrijpen. It starts with why, ook hier.

Als het om interpretatie gaat, is het vaak handig om - voor je je oordeel velt - na te gaan of je de bedoeling goed begrepen hebt. Dus waardevrij terug te leggen: begrijp ik goed dat... Dit voorkomt oeverloze discussies over misverstanden. En op wereldschaal scheelt dat heel veel conflicten.

In praktijk brengen dus: intentie en interpretatie. Waar ik deze wijsheid vandaan haal? Ik kan natuurlijk met een intelligente blik verwijzen naar Covey: begrijp voordat je wordt begrepen. Ik kan ook met gebogen hoofd erkennen: een coach kan je alleen maar daar brengen waar hij zelf geweest is.

kastanjeknopIn de kamer hadden wij prachtige kastanjetakken staan, gekregen van een lieve vriendin. Mijn dochter gaf mij de tip om elke dag dezelfde knop vanuit hetzelfde perspectief op de foto te zetten. Braaf als ik ben, ben ik daar mee begonnen. Maar waarbij alle takken groener en groener werden, en de knoppen opener en opener, bleef de door mij geselecteerde knop zoals je hem op de foto ziet. Elke dag ging ik met een hart vol verwachting met mijn camera in de aanslag om tot de teleurstellende waarneming te komen van weer een dagje uitstel.

Stadshagenrun1Tijdens een gesprek met Karel Jan Voogd naar aanleiding van mijn eigen kracht conferentie nodigde hij mij uit een "column" te schrijven over de relatie tussen hardlopen en ondernemen. Deze uitnodiging heb ik als schrijver met beide handen aangenomen. Als columnist hoef je je namelijk niet aan de feiten te houden. Als schrijver komt dan alle creativiteit in mij omhoog borrelen! Optimist dat ik ben vloog ik er als een sprinter vol in.

dageraadVorige keer had ik beloofd nog een keer op optimisme terug te komen. Bijgaande foto is een half jaar geleden genomen (*). Het was het ochtendgloren op Vlieland. Dat was een paar weken voordat mijn schoonvader hoorde dat hij darmkanker heeft. Mogelijk vind je dit een wat crue combinatie: darmkanker en dageraad. Toch is het precies waar ik de aandacht op wil vestigen.

 

JtBEen paar weken geleden was Jan ten Bloemendal jarig. Bijgaand de foto waarin hij vol trots een jaartje ouder is. Hij vergastte mij en een goede vriend van mij op overheerlijke tompoucen. Waarom dit zo bijzonder is? Jan is de bekendste zwerver van Zwolle die het via de media (een TV-programma als Man bijt Hond en de wakkere Telegraaf) zelfs tot landelijke bekendheid heeft geschopt. Hij leeft in de dagopvang en in zijn rolstoel ogenschijnlijk een leven van afhankelijkheid. Waarom aandacht voor Jan in deze blog? Omdat Jan een ongebreidelde optimist is en ons allen - in ieder geval mij - tot voorbeeld strekt.

slangGrappig hoe bepaalde dingen zich steeds bij bepaalde klanten voordoen. Zo heb ik klanten waar er altijd technische malheur is, als ik met een team aan de slag ben. Eén coachingsklant heeft bij mij de reputatie dat de wandelsessies altijd in het water vallen (vorige week alweer, nog bedankt René). En bij een andere klant komen wij tijdens onze wandelingen vaak bijzondere natuurverschijnselen tegen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen, dat hij vaak de ontdekking doet. Zou mijn coaching wellicht niet interessant genoeg zijn? Vlak voor de zomer ritselde er naast ons plotseling iets heftigs. En uit het zonovergoten bladerdek schuifelde deze slang ineens het pad op. Geen idee wat het is - een zoektocht op internet doet mij denken aan een adder. We hebben er gefascineerd een hele tijd naar staan kijken: een roerloze adder in de bossen van Ugchelen. Nu is de stap

vakantiegevoelIk hoop maar even dat mijn afspraken van de afgelopen weken deze blog niet lezen. Ik ga namelijk een bekentenis doen. De vraag 'hoe was je vakantie?' zit bij mij in de ergernissen top 3. De eerste plaats wordt gedeeld met 'hoe was je weekend?' en met 'prettige jaarwisseling'. Vanwaar mijn allergie voor deze vraag? Immers, iedereen kan aan de foto van deze blog zien, dat ik geniet van ontspanning. Of ten minste dat mijn gezelschap geniet van de ontspanning, in dit geval tijdens een toetje op onze vakantie op Vlieland. Prachtig weer, wolken en zon die elkaar afwisselen, wuivend helmgras, zand tussen je tenen, het trage zweven van het vuurtorenlicht, de zonsopgang (komt één van de komende blogs nog terug), het cranberry taartje - genieten ten top. Waarom dan toch de ergernis.

Canada mooseUit de reacties die ik op mijn blog krijg, blijkt dat de blogs met zelfspot het goed doen. Deze keer dus maar weer eentje. Een smakelijk verhaal. Weet niet of ik het op papier helemaal goed overkrijg, maar vraag anders maar een keertje na. Een aantal jaren geleden waren wij met het gezin in Canada - zo in de vakantieperiode kwam dat weer in mij op. Het werd een sport om alle wilde dieren op de foto te krijgen. Na verloop van tijd stond er nog één dier op ons wensenlijstje. Een moose, een eland. Op een trip op zoek naar een camping denderden wij met onze camper over een snelweg in de schemering. Toen... links van ons stond een moose in het struikgewas. Het mooie aan de Canadese snelwegen is dat je gewoon in zijn achteruit terug kunt. Dus nadat ons gevaarte tot staan was gebracht, gingen wij in gezwinde spoed honderd meter terug. Een moose! Alle Voogdjes waren in rep en roer. Geschreeuwde aanwijzingen, gespannen blikken, opgewonden kreten. Raampje open, camera in de aanslag, knip-knip-knip. Ahum...

leeg specht holletjeAfgelopen week liep ik met een klant door het prachtige bos van Landgoed Ugchelen. En op het eind van een bospad kwam er uit een gat in een boom een continu aanhoudend piepend geluid. Nog nooit eerder gehoord! Bijzonder bijzonder! Vanuit het onzichtbare nest in de holle boomstam liet de kroost van zich horen. En hoe! Het klonk als een compleet concert. Met open mond hebben we staan luisteren. Bij goed onderscheiden van de verschillende pieptonen dachten wij vier of vijf verschillende spechtjes te horen. En moeder specht bleef weg, vermoedelijk omdat wij op korte afstand van het onderkomen van de familie specht al een hele tijd stil hadden gestaan bij een indringend probleem dat op dat moment de aandacht vroeg. Dat heb ik al eerder meegemaakt: een specht die zich betrapt voelt

ooievaarspaartjeNu maar hopen dat mijn blog nog door de filters heen komt, na deze foto. Hij is van jongsleden maandag en het tafereeltje was te bewonderen op de schoorsteen van het nieuwe huis van vrienden van mij. Dit ooievaarspaartje neemt het tweede deel van zijn naam wel heel serieus. Ik had het nog nooit eerder waargenomen. Wel op allerlei andere plekken: het zindert in de natuur van het voorjaar op dit moment. Fascinerend om bij te zijn, te zien, waar te nemen. Je kunt je voorstellen dat ik een behoorlijke tijd in bewondering naar de ooievaars heb staan kijken. Hoe ze het bouwen van het nest en het creëren van de nieuwe bewoning afwisselden. Mijn vrouw grapte al dat onze vrienden gezinsuitbreiding wacht. En dat is natuurlijk wel wat dit parende paartje ons belooft: er komt iets nieuws aan. Het is in het werk niet anders.